จะสอบแล้ววว

เพิ่งรู้ว่าการขึ้นมาม.ปลายมันจาเหนื่อยขนาดนี้

T^T

แล้วทำไงละ

ง่ายสุดๆคือ

ทำใจ -*-

พวกเราไม่ค่อยได้คุยกันครบๆเลยนะ

แต่ก้อเข้าใจ ว่าทุกคนเหนื่อย

ยิ่งพวกเราไม่ได้อยุห้องเดียวกัน

*ยิ่งห่าง*

~ก้อแค่หวัง~

ว่าพวกเราจะไปไหนมาไหน

พร้อมๆกันเหมือนแต่ก่อน

จะว่าไป

เราเอาแต่ว่าพวกแกว่าไม่เหมือนเดิม

เราเลยมองอีกมุม

ว่าอาจเป็นเราเองที่เปลี่ยนไปเอง

ยิ่งโตก้อยิ่งคิดมาก

ไม่เข้าใจตัวเอง

เราได้ลองนั่งคิดย้อนกลับไป

ทำให้รู้ว่า

เราน่ารำคานแค่ไหน

สงสานพวกแก ต้องมาอยุกับคนที่คิดมาก

คิดในเรื่องที่เค้าไม่คิดกัน

*อยากจะขอพร*

อย่าให้ใคร หรือสิ่งใด

มาทำให้ความเป็นเพื่อนของพวกเราต้องเสียไป

อย่าให้พวกเรา

ต้องทะเลาะกันเพราะคนนอกเลยนะ

*อยากบอกเพื่อนที่เรารัก*

-ยังไงเราก้อเป็นเพื่อน

เพื่อนที่เรารัก คงเข้าใจว่ามากแค่ไหน

-เป็นห่วง รักษาสุขภาพให้ดี

-ขอโทษที่ชอบชวนพวกแกทะเลาะ

เราน่าจะรู้ได้ตั้งนานแล้ว

ว่าเราเองคือต้นเหตุ

*ตอนนี้*

ในบางครั้ง...รู้สึกเดียวดาย

รู้สึกเศร้า

ทั้งๆที่มีพวกแกอยุข้างๆเสมอ

เราไม่ได้มองข้าม

รู้สึกผิดมากๆ...ไม่เข้าใจตัวเอง

ต่อไปจะพยายาม

ไม่ทำให้พวกแกต้องรำคานนะ

บางทีเก็บไว้กับตัวเราเอง

มันคงจะดีกว่า ทำให้พวกแกต้องมา

ทนฟังเรื่องที่แสนเบื่อหน่ายและไร้สาระจากเรา

ต่อไปเราจะให้พวกแกแต่รอยยิ้ม

จะทำให้พวกแกยิ้ม

ถ้าทำได้

เราจะพยายาม

รักพวกแก*ตลอดไป

เราสัญญา ไม่มีวันลืม